روزهای من ...

بعضی روزا بدون اینکه بدونم چرا ، میشینم یه گوشه و یه عالمه به چیزایی که اتفاق افتاده فکر میکنم.راستش هنوزم باورم نمیشه که یه ساله با هم هستیم.یه روزایی بود که فکر میکردم فقط باید از دور نگاهت کنم. فکر میکردم بهتره چون نمیشه باهات باشم احساسم رو پنهون کنم. یه روزایی یواشکی بهت نگاه کردن تنها دلخوشی من بود.یه روزایی بود که تنهایی توی پاییز روی برگا قدم میزدم و تصور میکردم تو باهام هم قدمی.تنهایی تاب بازی میکردم و تصور میکردم تو کنارمی.زیر بارون راه می رفتم و تصور میکردم دستم تو دستاته.توی سرمای زمستون دستای یخ زدمو میگرفتم سمتت تا تو برام گرمشون کنی. من خیلی روزا رو با خیالت زندگی کردم.هرچند الان هم دارم با همون خیالا زندگی میکنم.درسته که ما با هم هستیم اما خب راستش انگار که نیستیم! رابطه ما یه رابطه ی غم انگیزه.اینکه نمیتونم با تو هرجایی که دوست دارم باشم خیلی درد داره.تو مردی هستی که من خیلی دوستش دارم اما راستش نمی دونم که من واسه تو چی هستم!؟ من هنوزم همون قدر تنهام که باهم نبودیم. نه شایدم تنهاتر! هر روز چشمم به این موبایل لعنتیه! میدونم اگه بگم منتظرتم میخوای در جوابم بگی ببین! دیدی! همینو میگفتما! وابسته نشو! خیلی دیوونه ای اگه بازم اینا رو بهم بگی! چطور یه آدم میتونه جلو احساسش رو بگیره ؟ هان! من که نمی تونم. کاش زندگی جور دیگه ای بود. کاش بودن دستات تو دست من همیشگی بود. واقعا فکر میکنی تحمل این همه رنج و دوری آسونه؟ چطور یه دختر میتونه اینا رو تحمل کنه؟ فکر میکنی این که سعی کنم خودم رو ازت دور نگه دارم راحته؟ من هر روز درد میکشم اما بهت زنگ نمی زنم که نکنه یه وقت از حس من بترسی. نمی دونم این چه سرنوشتیه! آخه این چه کاری بود که من با خودم کردم؟ انگار هیچ راهی ندارم ...