وصیت نامه

۱۳۹۶/۰۵/۱۳

تا حالا وصیت نامه نوشتید؟ من خیلی نوشتم. از بچگی تا حالا بارها و بارها نوشتمش و بعد که دیدم خبری از مردن نیست پاره اش کردم. هر بار که وصیت نامه مینویسم میبینم حجم ناگواری های بعد از مرگم برای خانوادم بیشتر میشه. اشتباهاتی که من مرتکب میشم و تبعاتش واسه خانوادمه. گاهی که وصیت نامه ام رو میخونم خندم میگیره میگم چه فایده ای داره وقتی حتی اونی که باید نمیتونه بخوندش. بعضی وقتا فکر میکنم خبر مرگ منو به اونایی که میخوام بدونن آخرش مردم کی میده. بعدش چیکار میکنن! امیدوارم هیچکس از مرگم خوشحال نشه. هرچند حداقل میدونم یه نفر هست که خوشحال میشه. حقم داره با اینکه نمیخواستم اما زندگیش رو براش سخت کردم. با اینکه خودمم بخاطر تصمیمم هر روز ناراحتی کشیدم اما بازم حق با اونه. امیدوارم که ازم بگذره. نمیدونم کی عمر من سر میرسه. نمیدونم اصلا خبر دار میشی یا نه. اما فقط میخوام بدونی که خیلی دوستت داشتم، بدون هیچ چشم داشتی بدون هیچ امید به آینده ای. این دوست داشتنه محضه که نصیب هرکسی نمیشه. با اینکه قدرمو ندونستی اما اشکال نداره...