قاصدک

۱۳۹۶/۰۵/۱۳ وصیت نامه تا حالا وصیت نامه نوشتید؟ من خیلی نوشتم. از بچگی تا حالا بارها و بارها نوشتمش و بعد که دیدم خبری از مردن نیست پاره اش کردم. هر بار که وصیت نامه مینویسم میبینم حجم ناگواری های بعد از مرگم برای خانوادم بیشتر میشه. اشتباهاتی که من مرتکب میشم و تبعاتش واسه خانوادمه. گاهی که وصیت نامه ام رو میخونم خندم میگیره میگم چه فایده ای داره وقتی حتی اونی که باید نمیتونه بخوندش. بعضی وقتا فکر میکنم خبر مرگ منو به اونایی که میخوام بدونن آخرش مردم کی میده. بعدش چیکار میکنن! امیدوارم هیچکس از مرگم خوشحال نشه. هرچند حداقل میدونم یه نفر هست که خوشحال میشه. حقم داره با اینکه نمیخواستم اما زندگی...

میزان درد و رنجی که تو زندگی هر آدمی وجود داره رو فقط همون آدم میتونه درک کنه، از بیرون نگاه کردن به زندگی بقیه و قضاوت کردن درموردشون خیلی راحته.اما فقط خود اون آدمه که میدونه اون شرایط چقدر سخت و غیر قابل تحمله. روزها که میگذرن من غمگین تر و غمگین تر میشم.شاید تو هیچ تقصیری نداشته باشی.شاید با خودت بگی که داری تمام تلاشتو میکنی که با من هم باشی اما حقیقت اینه که هرچی بیشتر تلاش کنی من بیشتر ازت انتظار دارم.همینطور که زمان میگذره وابستگی و علاقه من هم بیشتر میشه.آدم وقتی یکی رو دوست داره دلش میخواد کانون توجه اون فرد باشه.دوست داره اون آدم همش کنارش باش...